پسر اردی بهشت

 

دیروز تولد صدیف بود و من هدیه ی تولدش را با یک روز تاخیر سرودم.

 

 هفده سالگی ات  را

ای پسر اردی بهشت

هفده پرنده ی سپید آوردم

و یک قیامت قرمز

                        

 

  از این چاه تاریک

برمی آیم

تا آفتاب را

وماه را

در دست های  جوان تو بگذارم  

ریسمانی اگر فراهم آوری

آه

 

 دور که می شوی

از دایره ی چاه ،

آهوان بی قرار

درچشمانم

عاشق شدن ات را

به گریستن اند

...

...

...

 

 

 

 

بهاریه

 

 

بر خاکیان

                  جمال بهاران

                                      خجسته باد

 

 

 

برماهیان

                تپیدن دریا

                               مبارک است

 

 

"قیامت قرمز"

 

 

http://www.artna.ir/fa/17173

 

 

شعری از کتاب قیامت قرمز:

 

این سطر داغ ،سرب نفس های خنجری ست

در هر قدم که می زنم ایمای محشری ست

 

سوزن جوانه می زند از ناله ها و زخم

خمیازه ی جوان کفن های پرپری ست

 

پیراهنی که زخم نداردپرنده نیست

در تار وپود سوره ی یوسف چه جوهری ست؟

 

فریاد من به ساحت توفان نمی رسد

در کار نوح نوبت رنج پیمبری ست

 

درخواب من قیامت قرمز چکیده است

رویای تو جهان پس از مرگ بهتری ست؟

 

 

لب زخم

 

یک گفت وگوی قدیمی

 http://pana.ir/old/showNews.aspx?Print=True&CID=0000507600.html&bgColor=&Secondary=

نامه ای به روزهای کاهی۱

 http://www.farheekhtegan.ir/content/view/36898/40

نامه ای به روزهای کاهی ۲

 http://farheekhtegan.ir/content/view/36967/64/

 

 نامه ای به روزهای کاهی (پایانی)

 

 

 http://www.farheekhtegan.ir/content/view/37015/64

..................................................................................................................

 

شعر تازه ای از استاد محمد علی محمدی. (م. ریحان)

 

 

لب زخمیم و افغان می پرستیم

دم شمشیر عریان می پرستیم

گل از بلبل، همین بس دولت ما

که دیوار گلستان می پرستیم

ز ما یوسف پرستیدن ادب نیست

ازین رو چاه کنعان می پرستیم

پریشان زاده چون زلفیم و از شوق

سر زلف پریشان می پرستیم

به بوی عشق اندر کعبه و دیر

دل گبر و مسلمان می پرستیم

دو رنگی را ره اندر این حرم نیست

به یک دل کفر و ایمان می پرستیم

چو ریحان دست پرورد نسیمیم

اگر چاک گریبان می پرستیم

                                     ۱۰ اسفند ۱۳۹۰

 

 

 

 

 

قیامت قرمز

 

 

        قیامت قرمز

 

              

             ناشر :هنر رسانه اردی بهشت

 

                                  

                                   نوبت چاپ :اول ۱۳۹۰

 

 

تهران .خ طالقانی .سینما فلسطین . خ مظفر .کوچه صفا .شماره ۳ .واحد ۱

 

تلفن [phone]

 

 

 

 

 

محبوبه بزم آرا

 محبوبه بزم آرا از شاعران خوب استان خراسان رضوی ست

غزلی از او را با هم می خوانیم .این غزل را از کتاب آواز درباران انتخاب کردم.این کتاب را می توانید از

انتشارات تکا/توسعه کتاب ایران/بخواهید  

 

(برقص دشت پریشان )

 

دچار این همه اندوه های پی در پی

که ریخت بر دل من آسمان ابری دی

 

 

برقص دشت پریشانی مرا درباد

بریز غربت چوپانی مرا درنی

 

 

هنوز چشم تو روشن ترین سوال من است

از آسمان نشابور تا حوالی ری

 

 

دو تازیانه ی سنگین همان دو چشم سیاه

اگر به اسب فراموشی ام   ،نمی زد هی

 

 

تب سفر به جنونم اگر نمی بخشید

که خوان اول این جاده هم نمی شد طی

 

 

بگو هنوز مرا تاب سوگواری هست

 به داغ های عزیزی که می رسند از پی

 

 

 

زیرپوست زمین

 

 

 

http://www.farheekhtegan.ir/content/view/36351/40/

 

 

........................................................................................

 

...

 

 

 

http://www.tatoopaper.com/news.php?action=view&id=743

خاتون قصه های موازی

 

  دسیسه های بزرگ شکلک های کوچک را این جا ببینید:

 

 

http://www.farheekhtegan.ir/content/view/35766/40/

 

 

.................................................................

 

                                                                               

 

دربیت های خالی خاموش، درگوشه های سرد سترون

تهمینه درحدود تمنا ، سهراب رانشسته به شیون

 

خاتون قصه های موازی ! شمعی بیار و شعله بگیران

شمشیر وترگ و ببربیان را، تفسیر کن به شیوه ی یک زن

 

با رخش های گم شده درمه ، مردی به سوی شهر تو آمد

تابوت ها به شانه ی اندوه ، برگستوان شکسته وجوشن

 

دیبای سبز خیمه ی رستم ،افتاده یا نشسته درآتش

با سایه ها خیال مهیبی ست ،افراسیاب و حیله ی دشمن

 

درچرخش هماره ی میدان ، دیدم سماع خسته ی مردان

تعویذ در قیامت توفان ، درصحنه نور تیره و روشن

... 

...

...

 

یک شب اگر چه خفت به تابوت ، مردی زپشت سام نریمان

روزی فرا رسید که برخاست ،ایران به احترام تهمتن

.......

 

 

 

مصرع آخر را به این شکل نیز می توان خواند:

روزی فرا رسید که برخاست دنیا به احترام تهمتن

 

کرکس ها

 

 

خبر کن بال ما را لحظه ی میلاد کرکس ها

کبوتر ها  گریزانند از رخ داد کرکس ها

 

تو را آهو به آهو می دوید م  در تب وحشت

تو را هذیان به هذیان ...، در شب شیاد کرکس ها 

 

تمام شب نمک پاشید برزخم عقاب من

خیال چرخش و پرخاش آتش زاد  کرکس ها

 

هوا تاریک بود و با تو می گفتم که برگردیم

که خون می بینم اینک در خراب آباد کرکس ها

 

تو گفتی خواب دیدم آسمان ها را فرو می ریخت

همان  آتش که برمی خاست از بیداد کرکس ها

 

چه برفی از رگانت می وزید آهوی تلخ  من

چه بورانی فراهم بود ،در ایجاد کرکس ها

 

چرا از تیرهای کوچک سربی نپرسیدیم

که روزی  می چکد خون از پر فولاد کرکس ها؟

 

 به شامی بسته بودم دل که پایان خوشی دارد

به  توفانی  که می کَند عاقبت بنیاد کرکس ها

 

 

...

...

...

هوا روشن شد وآهسته آهسته خرامیدیم

میان حلقه ی دیوانه ی آزاد  کرکس ها  !